Page 17 - การประเมินคุณภาพดินและสมรรถนะความอุดมสมบูรณ์เพื่อเพิ่มผลิตภาพและลดความเสื่อมโทรมของทรัพยากรดินพื้นที่ลุ่มน้ำภาคกลางของประเทศไทย
P. 17

ห้องสมุดกรมพัฒนาที่ดิน






                  ตารางที่ 2-4  (ตอ)


                   ระดับคุณภาพดิน  คาดัชนีชี้วัดคุณภาพดิน (SQI)        ศักยภาพในการรักษาผลผลิตใหยั่งยืน

                          4                 2.75-3.65          มีศักยภาพในการใชที่ดินอยางยั่งยืน แตตองมีการ
                                                               ปรับปรุงวิธีการจัดการดินใหเหมาะสมอยางมาก

                                                               (Sustainable with very high input)

                          5                   >3.65            ไมมีศักยภาพในการใชที่ดินอยางยั่งยืน (Unsustainable)


                  ที่มา: ดัดแปลงจาก นุกูล (2552); Shukla et al. (2004)

                      2.1.5 การประเมินคุณภาพที่ดิน (Land quality evaluation)


                            การประเมินคาที่ดิน (land evaluation) หมายถึง กระบวนการประเมินศักยภาพหรือความ
                  เหมาะสมของที่ดินบริเวณใดบริเวณหนึ่ง เพื่อนำไปใชประโยชนสำหรับกิจกรรมใดกิจกรรมหนึ่ง หรือชนิดใด
                  ชนิดหนึ่งใหเหมาะสมมีประสิทธิภาพ ไดรับผลตอบแทนคุมคาและการรักษาศักยภาพการผลิตของที่ดินใหใช
                  ประโยชนไดยาวนาน (เฉลียว, 2533; ภูษิต, 2555)


                            การประเมินคุณภาพที่ดินโดยใชขอจำกัดหลักความเครียดของดิน (Major Land Resources
                  Stresses)  Vijarnsorn and Eswaran (2002) ไดทำการประเมินขอจำกัดของทรัพยากรดินเพื่อการเกษตรที่
                  ยั่งยืนของประเทศไทย จากแผนที่มาตราสวน 1:1,000,000 และจัดทำแผนที่ชั้นความเครียดดินและแผนที่ชั้น
                  คุณภาพที่ดินพบวา ในประเทศไทยมีชั้นความเครียดดินทั้งหมด 15 ชั้น (ตั้งแตชั้นที่ 2–23) และมีชั้นคุณภาพ

                  ที่ดินที่ไดจากการวิเคราะหปจจัยความเครียดทั้งหมด 7 ชั้น (ตั้งแตชั้นที่ 2–8) หลักการจะใหความสำคัญกับ
                  คุณภาพที่ดินที่มีความเหมาะสมสำหรับการผลิตพืช โดยศึกษาและวิเคราะหจากสมรรถนะและการฟนฟูของดิน
                  (ตารางที่ 2-5) โดยสมรรถนะของดิน (soil performance) คือ ความสามารถของที่ดินในการผลิตพืช โดยมีการ
                  จัดการดินรวมดวย เชน มาตรการการอนุรักษ การใสปุย การควบคุมโรคพืชและแมลง โดยทั่วไปที่ดินที่มี

                  สมรรถนะต่ำจะไมเหมาะสมตอการทำเกษตรกรรม สวนการฟนฟูของดิน (soil resilience) คือ ความสามารถ
                  ของที่ดินในการผลิตพืชใหไดใกลเคียงกับระดับเดิมถึงแมวาจะเกิดการเสื่อมโทรมโดยมีการจัดการดินรวมดวย
                  ดินที่มีความสามารถในการฟนฟูต่ำจะเกิดการเสื่อมโทรมอยางถาวร การประเมินคุณภาพที่ดินดวยระบบนี้เปน
                  การพิจารณาคูผสมของสมรรถนะของดิน และการฟนฟูของดิน ซึ่งแบงออกเปน 3 ระดับ ไดแก สูง ปานกลาง

                  และต่ำ สำหรับการพิจารณาปจจัยขอจำกัด เพื่อกำหนดชั้นคุณภาพที่ดินและชั้นความเครียดของดิน ซึ่งได
                  กำหนดไวทั้งหมด 25 ชั้นความเครียด (stresses class) และ 9 ชั้นคุณภาพที่ดิน (land quality class) ดังแสดง
                  ตามตารางที่ 2-6 กรอบแนวคิดของวิธีการประเมินคุณภาพที่ดินตามระบบนี้ประกอบดวย 2 สวน คือ

                  1) พิจารณาชั้นความเครียดของดินที่สงผลตอการปลูกพืช โดยแบงออกเปน 25 ชั้นความเครียด ซึ่งถูกกำหนด
                  โดยการวิเคราะหปจจัยหลักที่มีผลตอความเครียดของดิน หรือพิจารณาจากลักษณะบงชี้ความเครียดของดิน
                  โดยใชฐานขอมูลการจำแนกดินของประเทศไทย (taxonomic classification) และ 2) จัดกลุมชั้นคุณภาพที่ดิน
                  (ตารางที่ 2-7) เมื่อนำขอมูลนี้มาจัดทำเปนแผนที่จะสามารถใชเปนตัวแทนแผนที่ในระดับภูมิภาคและ
                  ระดับประเทศได (Vijarnsorn and Eswaran, 2002)
   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22