Page 33 - การประเมินคุณภาพที่ดินด้านกายภาพสำหรับการวางแผนการใช้ที่ดินลุ่มน้ำสาขาคลองพระสทึง
P. 33
ห้องสมุดกรมพัฒนาที่ดิน
23
ได้รับความชื้นจากเมฆที่ลอยปะทะกับหน้าเขาโดยบริเวณสันเขาจะปรากฏป่าดิบเขาและป่าดิบแล้ง
ขณะที่ตามร่องเขาหรือหุบเขาจะเป็นป่าดิบชื้น
2) กลุ่มภูเขาสูงตอนกลาง ได้แก่ กลุ่มภูเขาที่อยู่ในเขตจังหวัดจันทบุรี หย่อมเขาที่อยู่ในเขต
ติดต่อระหว่างจังหวัดระยอง ปราจีนบุรี ฉะเชิงเทรา และสระแก้ว ยอดเขาที่สูงที่สุดของภาคตะวันออก
คือ เขาสอยดาวใต้ ที่มีความสูงจากระดับทะเลปานกลาง 1,670 เมตร ก็อยู่ในพื้นที่ภูเขาสูงเขตนี้ด้วย
การที่ภูเขาสูงบริเวณนี้มีระดับสูงมากมีต้าแหน่งที่ตั้งอยู่เกือบจะตรงกลางของภูมิภาค จึงท้าให้มีการ
ระบายน้้าออกทุกทิศทางและแนวการวางตัวของภูเขาสูงเขตนี้ยังขวางทิศทางลมประจ้า มีผลให้เกิดฝน
ปะทะภูเขาบริเวณหน้าเขา ดังนั้น พื้นที่หน้าเขาตั้งแต่แถบอ้าเภอแกลง จังหวัดระยอง เรื่อยไปจนตลอด
จังหวัดจันทบุรี และตราดเป็นเขตเพาะปลูกผลไม้หรือไม้ผลที่ส้าคัญและพื้นที่ภูเขาสูงบริเวณนี้
ส่วนใหญ่มีธรณีสัณฐานเป็นหินอัคนีภายในชนิดหินแกรนิต
3) แนวภูเขาสูงด้านตะวันออก ได้แก่ พื้นที่ของเทือกเขาบรรทัดที่ถูกก้าหนดให้เป็นพรมแดน
ธรรมชาติกับกัมพูชาโดยวางตัวในแนวเหนือ-ใต้ ท้าให้ขวางทิศทางลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ จึงท้าให้มี
ฝนตกหนักและตกชุกในช่วงฤดูร้อนโดยเฉพาะที่อ้าเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราดจะมีปริมาณฝนมาก
ส่งผลให้ส่วนใหญ่ปกคลุมด้วยป่าดิบชื้นและภูเขาเขตนี้มีหินฐานเป็นหินทรายของกลุ่มหินโคราช
2.4.2 ภูมิประเทศลาดเชิงเขาและลูกเนิน
มีความสูงจากระดับทะเลปานกลางอยู่ระหว่าง 200-500 เมตร จ้าแนกเป็น 2 เขตย่อย ได้แก่
1) ภูมิประเทศลาดเขาเตี้ยและลูกเนิน บริเวณจังหวัดชลบุรี-ระยอง สัมพันธ์กับลักษณะทาง
ธรณีหินอัคนีภายในชนิดหินแกรนิตและหินแปรชนิดหินไนท์เป็นพื้นที่ที่อยู่ถัดจากชายฝั่งเข้ามา
โดยบริเวณนี้มีการเพาะปลูกพืชไร่กันมากที่ส้าคัญคือ อ้อย มันส้าปะหลัง สับปะรดโรงงาน และยางพารา
เป็นต้น เนื่องจากมีปริมาณฝนไม่มากนักสอดคล้องกับความต้องการน้้าของพืชไร่
2) ภูมิประเทศลูกเนินและลาดเชิงเขา บริเวณจังหวัดจันทบุรี-ตราด อยู่ถัดจากชายฝั่ง
เว้าแหว่งเข้ามาพื้นที่นี้สัมพันธ์กับลักษณะทางธรณีหินตะกอนเป็นพื้นที่รับลมของทิวเขาสอยดาวท้า
ให้มีฝนตกชุกมากกว่า 7 เดือนจึงมีการท้าสวนผลไม้ชนิดต่างๆ สลับกับสวนยางพาราจ้านวนมาก
2.4.3 ภูมิประเทศที่ราบดอนและราบลุ่ม
มีความสูงจากระดับทะเลปานกลางอยู่ระหว่าง 50-200 เมตร จ้าแนกเป็น 2 เขตย่อย ได้แก่
1) ที่ราบฉนวนไทย มีลักษณะเป็นที่ราบเชิงดอนและที่เชิงเนินซึ่งอยู่ระหว่างเขตภูเขาสูง
ตอนเหนือกับภูเขาสูงตอนกลางของภูมิภาค มีผลท้าให้เขตนี้เป็นเขตอับฝนมีช่วงแล้งยาวจึงเหมาะแก่
การท้าปศุสัตว์ เช่น การเลี้ยงโคและกระบือ เป็นต้น และการเป็นพื้นที่ราบเขตติดต่อกับประเทศเพื่อน
บ้านจึงท้าหน้าที่เหมือนตัวต้านทานหรือกันชนหรือฉนวน จึงเรียกพื้นที่เขตนี้ว่า ที่ราบฉนวนไทย
