Page 201 - รายงานการจัดการทรัพยากรดินเพื่อการปลูกพืชเศรษฐกิจหลักตามกลุ่มชุดดิน เล่มที่ 1 ดินบนพื้นที่ราบต่ำ
P. 201
187
o = ความสามารถในการระบายน้ําในชวงที่ปลูกไมเหมาะสม
s = สภาพธาตุอาหารพืชในชวงที่ปลูกไมเหมาะสม
r = สภาพดินไมเหมาะสมตอการเจริญเติบโตของรากพิจารณาเฉพาะเนื้อดิน
และโครงสรางดิน
z = สภาพปฏิกิริยาดิน(pH) ของดินไมเหมาะสม
k = ดินไมเหมาะสมตอการทําเขตกรรมพิจารณาเฉพาะความลึกดิน
เนื้อดิน และโครงสรางดิน
x = ดินมีอิทธิพลของเกลือ
w = พื้นที่ไมเหมาะสมตอการใชเครื่องจักรกล
e = พื้นที่งายตอการชะลาง
5. ปญหาและขอจํากัดในการปลูกพืช
5.1 การชะลางพังทลายของหนาดิน เกิดขึ้นในระดับรุนแรงปานกลางถึงสูง ทั้งนี้ขึ้นอยูกับสภาพ
พื้นที่และความลาดชัน
5.2 ความอุดมสมบูรณของดินต่ํา เนื่องจากการชะลางพังทลายของหนาดิน ซึ่งเกิดขึ้นในระดับ
รุนแรงปานกลางถึงสูง และการทําไรเลื่อนลอย
5.3 ขาดแคลนน้ํา เปนปญหาสําคัญในการปลูกพืช โดยเฉพาะอยางยิ่งในฤดูแลง
6. การจัดการเพื่อใหเหมาะสมในการปลูกพืช
6.1 การอนุรักษดินและน้ํา มีความจําเปนสําหรับกลุมชุดดินนี้มาก โดยเฉพาะอยางยิ่งในพื้นที่ซึ่งมี
ความลาดเทเกินกวา 5 เปอรเซ็นต อันเปนสภาพที่งายตอการชะลางพังทลายของหนาดิน หากปลูกพืชโดย
ไมมีมาตรการอนุรักษดินและน้ําที่ดี สําหรับการอนุรักษดินและน้ําที่เหมาะกับสภาพไรนาของเกษตรกร มีทั้ง
วิธีการทางพืชและวิธีกล หรือใชทั้งสองวิธีนี้ผสมผสานกัน
6.1.1 วิธีการทางพืช ไดแก การปลูกพืชตามแนวระดับขวางความลาดเทของพื้นที่ และปลูกพืชคลุม
ดิน ควรใชวิธีการอยางใดอยางหนึ่งดังตอไปนี้
1) ปลูกพืชตระกูลถั่วประเภทลมลุกและยืนตน ตามแนวระดับขวางความเท พืชที่ใช คือ ถั่วมะแฮะ
ผสมกับกระถินยักษ
2) ปลูกหญาแฝกเปนแถบ ตามแนวระดับขวางความลาดเท