Page 117 - การใช้เทคโนโลยีรีโมทเซนซิ่งและระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ เพื่อประเมินผลผลิตอ้อยโรงงาน ปี 2548
P. 117

ฉ - 1


                                                            ภาคผนวกที่  1
                                          พื้นที่ชั้นความเหมาะสมของดินในพื้นที่ปลูกสับปะรด


                          จากแผนที่จําแนกความเหมาะสมของดิน  สําหรับพืชเศรษฐกิจของประเทศไทย  ซึ่งกรมพัฒนาที่ดิน

                  ไดจัดทําไว  โดยพิจารณาคุณสมบัติตางๆ ของดิน  ทั้งทางกายภาพและทางเคมีรวมถึงสภาพแวดลอมบาง

                  ประการที่มีผลตอการเจริญเติบโต  หรือมีผลกระทบตอผลผลิตของพืชปลูก  ซึ่งขอมูลดังกลาวไดจากการ

                  สํารวจตรวจสอบในภาคสนาม  และหองปฏิบัติการทางเคมีของดิน  ทั้งนี้เพื่อใชในการประเมินศักยภาพ

                  ของดินที่ใชปลูกพืชเศษฐกิจแตละชนิดวามีความเหมาะสมอยูในระดับใด  มีขอจํากัดใดบางที่มีผลตอการ
                  เจริญเติบโตของพืชปลูกและมีความรุนแรงเพียงใด  ทั้งนี้เพื่อจะไดใชเปนขอมูลเบื้องตนในการแกไข

                  ปญหานั้นอยางถูกตอง   โดยมีบรรทัดฐานที่นํามาพิจารณาเพื่อจําแนกความเหมาะสมของดิน  ดังนี้

                         1)  คุณสมบัติของดิน    รวมถึงสภาพแวดลอมบางประการที่ถือวาเปนลักษณะถาวร    ยากตอการ
                  เปลี่ยนแปลงและสามารถตรวจสอบได  โดยนํามาพิจารณาแบงออกเปนหมวดหมู  ตามขอจํากัดที่มีผล

                  ตอการเจริญเติบโต  หรือมีผลกระทบตอผลผลิตของพืชปลูก  เชน  สภาพพื้นที่  ( topography )  เนื้อดิน

                  ( texture )  ความเค็มของดิน ( salinity )  การระบายของน้ํา ( drainage )  ความเสี่ยงตอการขาดแคลนน้ํา

                  ( risk of water shortage )  ความอุดมสมบูรณของดิน ( fertility )  ความเปนกรดของดิน ( acidity )

                  เปนตน
                         2)  จําแนกตามความรุนแรงของขอจํากัด  หรืออัตราเสี่ยงตอความเสียหายถานํามาปลูกพืช

                         3)  ชั้นความเหมาะสมของดิน  ไมใชตัวชี้วัดถึงอัตราการใหผลผลิตของพืช  ทั้งนี้เพราะปจจัยการผลิต

                  อื่นๆ  ที่เกี่ยวของ  เชน  การจัดการ  พันธุพืช  โรค  แมลง  และสภาพภูมิอากาศ  เปนตน

                              4)  การจําแนกความเหมาะสมของดิน   จะถือหลักของฤดูกาลปลูกพืชปกติในฤดูฝน   ดังนั้นสภาพ

                  ดินที่จะพิจารณาควรเปนสภาพดินในชวงฤดูเพาะปลูกปกติ  ( ฤดูฝน )
                         5)  ดินแตละชนิด  ไมจําเปนตองอยูในชั้นความเหมาะสมใดตลอดไป  เพราะถามีการแกไขเปนการ

                  ถาวร  อาจมีการเปลี่ยนแปลงชั้นความเหมาะสมได  เชน  การทําคันดินเพื่อปองกันการกัดกรอนของดิน

                  การยกรองเพื่อแกไขการระบายน้ําของดิน  เปนตน

                         6)  ขอจํากัดตางๆ ( limitation )  ที่นํามาพิจารณาจําแนกความเหมาะสมของดิน    สําหรับพืชปลูก
                  แตละชนิดอาจมีการเปลี่ยนแปลงได  ถามีขอมูลเกี่ยวกับดินมากขึ้น  หรือมีวิทยาการทางดานการเกษตร

                  เปลี่ยนแปลงไป

                         7)  สภาพทางเศรษฐกิจ   สังคม    และการคมนาคม     มิไดนํามาไวเปนบรรทัดฐานในการจําแนก

                  ความเหมาะสมของดิน
                         จากหลักการและบรรทัดฐานดังกลาว  สามารถนํามาจัดทําแผนที่ชั้นความเหมาะสมของดิน

                  สําหรับพืชเศรษฐกิจแตละชนิดเปนรายจังหวัดตอไป
   112   113   114   115   116   117   118   119   120   121   122