Page 467 - รายงานการจัดการทรัพยากรดินเพื่อการปลูกพืชเศรษฐกิจหลักตามกลุ่มชุดดิน เล่มที่ 1 ดินบนพื้นที่ราบต่ำ

453

ตารางที่ 20.7 (ตอ) ชนิดของพืชที่เจริญเติบโตไดในพื้นที่ดินเค็มระดับตางๆ

พืชไรและพืชอาหาร ถั่วเขียว ขาว ทานตะวัน ปอ ขาวทนเค็ม คําฝอย ฝาย หญาแพรก หญา
สัตว ถั่วแขก แกว ปาน ขาวโพด มันเทศ ไฮบริดเนเปยร หญา

ถั่วเหลือง ขาวฟาง ถั่วพุม ถั่ว โสนอัฟริกัน โสน ชันกาด หญาแหวหมู
ถั่วแดง พรา อัญชัน มัน คางคก หญาขน ปาน

ถั่วลิสง สําปะหลัง โสน หญากินนี หญา ศรนารายณ
ถั่วปากอา อินเดีย โสนพื้นเมือง นวลนอย

งา หญาเจาชู
ไมผลและไมผลโต อาโวกาโด ทับทิม ชมพู ฝรั่ง มะยม สมอ ละมุด พุทรา
เร็ว กลวย แค ปาลมน้ํามัน มะมวงหิมพานต มะขาม มะพราว

ลิ้นจี่ มะกอก มะเดื่อ กระถินณรงค อินทผลัม
มะมวง ยูคาลิปตัส มะขามเทศ สน

ขี้เหล็ก สะเดา

ที่มา : สมศรี (2539)

6.2 การแกปญหาความเค็มของดิน ควรดําเนินการดังนี้

6.2.1 การลดระดับความเค็มของดิน โดยการลางดินดวยน้ําฝนหรือน้ําชลประทาน

1) กําจัดวัชพืช

2) ปรับผิวหนาดินใหเรียบ

3) ไถดินใหลึกกวา 30 ซม. ทลายดินลางใหเปนรองแลวปรับระดับดิน

4) สําหรับพื้นที่แปลงใหญ ใหแบงเปนแปลงยอยขนาด 1-5 ไร แตละแปลงมีคันดินกั้นโดยรอบ
5) ทดน้ําเขาแปลงยอยครั้งละ 250-300 ลบ.ม./ไร คอยๆ โดยคอยๆ ปลอยน้ําเขาแปลงยอย เพื่อให

น้ําซาบซึมผานหนาตัดดิน ละลายเกลือ แลวชะลางลงสูดินลาง

6) ปลอยน้ําเขาไปเพิ่มในแปลงอีก 250-300 ลบ.ม./ไร ทุกๆ 2-3 วัน และตรวจสอบความเค็มของ

สารละลายดินที่ระบายออกมา เมื่อความเค็มของดินลดลงสูระดับที่ตองการก็หยุดลางดิน

ในบริเวณที่ไมมีน้ําชลประทานใหก็ชะลางดวยน้ําฝน โดย 1) ซอมแซมคันนาใหอยูในสภาพที่กักเก็บ
น้ําฝนได ดีกอนถึงฤดูฝน และ 2) กักน้ําฝนในแปลงนาแลวทิ้งไว 2-3 วัน จึงระบายน้ําออก การปฏิบัติ

ดังกลาวจะชวยลดความเค็มของดินลงไดเชนเดียวกัน

6.2.2 การปองกันการแพรกระจายของดินเค็ม ในพื้นที่ซึ่งมีศักยภาพในการแพรเกลือ และอยูบน

พื้นที่รับน้ํา (recharge area) จะตองปองกันพื้นที่นี้ไมใหรับน้ําเค็มเพิ่มจากพื้นที่ใหน้ํา (discharge area)

อันเปนแหลงเกลือซึ่งอยูในพื้นที่สูงถัดขึ้นไป หากปองกันไดก็จะไมมีเกลือมาสะสมเพิ่มในพื้นที่นั้นอีก อาจ

ดําเนินการได 2 วิธี คือ 1) วิธีการทางดานวิศวกรรม วิธีนี้ตองลงทุนสูงไมเหมาะกับเกษตรกรโดยทั่วไป และ