Page 582 - รายงานการจัดการทรัพยากรดินเพื่อการปลูกพืชเศรษฐกิจหลักตามกลุ่มชุดดิน เล่มที่ 1 ดินบนพื้นที่ราบต่ำ

568

6.5.3 การใชปุยเพื่อเพิ่มความอุดมสมบูรณของดินสําหรับกลุมชุดดินที่ 59 นั้น จําเปนตองใชทั้งปุย

อินทรียและปุยเคมี เนื่องจากเนื้อดินคอนขางเปนทรายและความอุดมสมบูรณตามธรรมชาติต่ํา สําหรับปุย
อินทรียที่ควรใช ไดแกปุยหมักหรือปุยคอกอัตรา 1.5-2.0 ตัน/ไร หรือปลูกพืชปุยสดแลวไถกลบลงในดิน ดังที่

กลาวไวในขอ 6.5.2 สวนสูตรและอัตราปุยเคมีเหมาะกับแตละพืช ซึ่งกลาวไวในหัวขอที่ 9

7. ขอเสนอแนะ

เนื่องจากกลุมชุดดินนี้อยูในพื้นที่ราบต่ํา ในฤดูฝนจะมีน้ําขังแช 2-5 เดือนในรอบป จึงมีศักยภาพ

เหมาะสมในการปลูกขาวในฤดูฝน และปลูกพืชไรอายุสั้น เชน ถั่วเหลือง ถั่วเขียว ถั่วลิสง ยาสูบ ขาวโพด

และพืชผักตางๆ กอนและหลังการปลูกขาว หากมีแหลงน้ําธรรมชาติหรือพัฒนาแหลงน้ําในไรนาขึ้นมาเสริม
อยางไรก็ตามเพื่อใหการใชที่ดินกลุมนี้เกิดประสิทธิผลสูงสุด ควรจัดระบบการใชที่ดิน “แบบไรนาสวนผสม”

โดยมีการแบงการใชประโยชนที่ดินออกเปนสวนๆ ดังนี้

7.1 พื้นที่ปลูกขาว ควรเปนที่ราบต่ําเพื่อใหขังเร็วกวาพื้นที่สวนอื่น พื้นที่สวนนี้สามารถปรับปรุงดาน

การเตรียมดิน เพื่อปลูกพืชไรอายุสั้น และพืชผักตางๆ กอนและหลังการปลูกขาวไดดวย

7.2 พื้นที่ปลูกพืชไร พืชผักและไมผลตลอดป ควรเปนพื้นที่สูงกวาบริเวณ ที่กําหนดในขอ 7.1

พัฒนาโดย1) ทําคันลอมรอบเพื่อปองกันน้ําทวม 2) ปรับปรุงสภาพการระบายน้ําของดิน โดยการยกรอง
หรือทํารองระบายน้ํารอบแปลง และ 3) ปรับระดับพื้นที่ภายในแปลงใหสม่ําเสมอ สําหรับการจัดการดินเพื่อ

ปลูกพืชไร ซึ่งกลาวไวในหัวขอที่ 8

7.3 แหลงน้ํา ควรใชพื้นที่ต่ําเพื่อการพัฒนาแหลงน้ํา และกําหนดขนาดตามมาตรฐานของแหลงน้ํา

3
ประจําไรนาคือมีความจุประมาณ 1,250 ม สวนจํานวนสระขึ้นอยูกับปริมาณน้ําที่ตองการ ในแหลงน้ําที่
พัฒนาขึ้นมานี้ควรเลี้ยงปลาที่เลี้ยงงาย โตเร็ว และเปนที่ตองการของตลาด เชนปลาไน ปลาสลิด ปลาดุก

ปลาสวาย ปลาเทโพ และอื่นๆ สวนบริเวณคันดินรอบบอหรือสระน้ําควรปลูกไมผล เชนมะมวง ขนุน ฝรั่ง

กลวย หรือไมดอกและไมประดับตางๆ เพื่อใหเกิดรายไดเสริมอีกทางหนึ่ง นอกจากนี้บริเวณคันดินรอบบอ

ควรปลูกหญาแฝกทั้งดานในและดานนอก เพื่อปองกันการกัดเซาะดินบริเวณคันดินรอบบอดวย

7.4 พื้นที่เลี้ยงสัตว ควรใชบริเวณพื้นที่ใกลแหลงน้ํา สําหรับสรางเปนโรงเรือนเลี้ยง ไก หมู และเปด

แลวใชมูลสัตวเปนอาหารปลา และนําสวนที่เหลือมาบํารุงดินเพื่อการปลูกพืชไรและพืชสวน

สําหรับอัตราสวนการใชที่ดินประเภทตางๆ ที่ไดกลาวนี้ ขึ้นอยูกับสภาพพื้นที่ ทักษะของเกษตรกร
และความตองการสินคาเกษตรของตลาดทั้งในทองถิ่นและนอกทองถิ่น อยางไรก็ตามควรจะไดยึดตามแนว

ทฤษฎีใหม ในการแกปญหาการขาดแคลนน้ําเพื่อการเกษตร ของพระบาทสมเด็จพระเจาอยูหัว ที่มีแนว

พระราชดําริใหกันพื้นที่ประมาณ 30 เปอรเซ็นตเพื่อพัฒนาแหลงน้ํา