Page 311 - รายงานการจัดการทรัพยากรดินเพื่อการปลูกพืชเศรษฐกิจหลักตามกลุ่มชุดดิน เล่มที่ 1 ดินบนพื้นที่ราบต่ำ

297

การปรับปรุงดินเปรี้ยวจัดในกลุมชุดดินนี้ มีหลักการสําคัญ คือ การปองกันน้ําทวมในชวงฤดูฝน

ปองกันการเกิดกรดกํามะถัน การแกไขความเปนกรด โดยใชน้ําชลประทานและน้ําฝนชะลาง และ/หรือการ
ใชวัสดุปูน ควรปรับปรุงสภาพพื้นที่ใหเหมาะสมกับชนิดของพืชที่จะปลูกและการคัดเลือกชนิดของพืชที่จะ

ปลูกใหเหมาะสม

การปรับปรุงดินเพื่อใชปลูกพืช โดยการใชน้ําชะลางความเปนกรดของดิน เปนวิธีการที่งายหากมีน้ํา

ชลประทานที่มีคุณภาพดี ในปริมาณที่เพียงพอ อยางไรก็ตามจะตองใชเวลาในการลางดินอยางตอเนื่อง

อยางนอย 2-3 ป และจําเปนตองควบคุมระดับน้ําใตดินใหอยูเหนือชั้นดินเลนที่มีสารประกอบไพไรท
โดยทั่วไปพบวาชั้นไพไรทอยูในระดับความลึกประมาณ 100-150 ซม. จากผิวดิน วิธีการที่รวดเร็วและได

ผลผลิตอีกวิธีการหนึ่งคือ การใชวัสดุปูนทางการเกษตร เชน หินปูนบด หินโคโลไมท ปูนมารล และปูนขาว

เปนตน ซึ่งในกลุมชุดดินนี้ ควรใชวัสดุปูนในอัตราประมาณ 2-4 ตัน/ไร โดยใสประมาณ 4-5 ป ตอครั้ง

นอกจากนี้แลวกลุมชุดดินนี้มักจะขาดธาตุอาหารไนโตรเจน และฟอสฟอรัส จึงจําเปนตองใชปุยเพิ่มเพื่อแร

ธาตุดังกลาว ในอัตราตางๆ ซึ่งขึ้นอยูกับชนิดของพืช
โดยทั่วไปสภาพพื้นที่ของกลุมชุดดินนี้จะเปนที่ลุมน้ําขังในฤดูฝน ดังนั้นจึงเหมาะสมสําหรับการ

ปลูกขาว พบวาพันธุขาวที่สามารถทนตอความเปรี้ยวมีประมาณ 15 สายพันธุ ซึ่งสวนใหญเปนพันธุ

พื้นเมืองใหผลผลิตต่ํา ดังนั้นหากมีการปรับปรุงดินแลว ควรใชพันธุขาวแนะนําดังตอไปนี้ คือ กข.7 กข.13

กข.21 สุพรรณบุรี 90 แกนจันทร ลูกแดง ตําเมไหร อัลฮัมดูลิลละห ชอนางเอื้อง และขาวดอกมะลิ 105
นอกจากใชปลูกขาวในชวงฤดูฝนแลว ในฤดูแลงยังสามารถใชปลูกพืชไรอายุสั้น และพืชผักไดอีกดวย ใน

กรณีที่เกษตรกรมีความประสงคจะเปลี่ยนสภาพการใชที่ดินจากนาขาว เปนการปลูกไมผลหรือไมยืนตน

หรือปลูกพืชผักหรือปลูกหญาเลี้ยงสัตว หรือทําบอเลี้ยงปลา ก็สามารถทําได แตการใชประโยชนที่ดินที่

นาจะเหมาะสมที่สุดคือ การทําการเกษตรแบบไรนาสวนผสม ที่แบงการใชที่ดินออกเปนนาขาว ไมผล การ
เลี้ยงโคนม และการเลี้ยงปลา ควบคูกันไปจะเปนทางหนึ่งที่ทําใหเกษตรกรมีรายไดสูงขึ้น มีความเสี่ยงใน

ดานราคาผลิตผลนอย และจะเปนการทําการเกษตรที่เกื้อกูลซึ่งกันและกัน เปนการชวยใหดินมี

ความสามารถในการผลิตที่ยั่งยืน